VERZET in de Tweede Wereldoorlog

Wim of Willem Johannes Gertenbach (Zandvoort 14-3-1904- Leusden 5-2-1943)

Wikipedia: Gaf als drukker de Zandvoortse Courant uit, en verzorgde vanaf eind 1941 de uitgave van het Parool.

Een Zandvoortse connectie met Amsterdam-

Het zou kunnen dat Gertenbach betrokken is geraakt hierbij door Frits Diemer, die een werkplaats als graveur in Amsterdam had, maar in Zandvoort woonde, tot het dorp werd afgebroken voor de bouw van de Duitse kustverdediging]

Gertenbach werd gearresteerd door de Sicherheitspolizei op 31-1-1942. Op 5-2-1943 is hij met 17 andere mensen van Het Parool op de Leusderheide gefusilleerd.

Hij is herbegraven op de Algemene Begraafplaats in Zandvoort, bij zijn gezin. Zijn vrouw en 3 kinderen, die naar Haarlem geëvacueerd waren, zijn omgekomen op 16-4-1943 bij het bombardement op de Amsterdamse buurt in Haarlem.

Afscheidsbrief 11.15 uur Den 5 febr. 1943 Utrecht

11.15 uur Den 5 febr. 1943 Utrecht

Mijn lieve Ria, Wimmie, Keesje, Anne-Mieke en Moeder,

Dit is de laatste brief die je van mij zal ontvangen, want om 2 uur vanmiddag zal het doodvonnis over mij voltrokken worden.

Wij zijn op 't ogenblik met 9 makkers in een cel-kamer en hebben zojuist DS Lüther Duits predikant bij ons gehad waarmede wij het avondmaal hebben gevierd en die ons troostvolle toesprak. Rie, ik ben bereid te sterven, voel mij wel erg verdrietig, maar sterk en rustig, want ik weet dat al mijn zonden vergeven zijn en dat God mij zal opnemen in zijn Eeuwigheid. Lieveling ik had zo graag weer bij jullie teruggekomen om alles goed te maken wat ik veroorzaakt hebt, maar de Heere heeft anders beslist en daar hebben we ons bij neer te leggen. Ik ga rustig heen in het volle vertrouwen dat God voor jullie zal zorgen en dat eens de dag zal komen dat we elkander weer zullen zien daar waar geen ellende en verdriet is. IJs en Piet hebben denk ik wel gratie ontvangen dus hoor je ter zijner tijd wel nadere bijzonderheden over onze laatste levensdagen, we hebben het goed met elkaar kunnen vinden en heb ik reuze steun van hen gehad.

Rie wees sterk en heb vertrouwen en lieve Moeder U ook, draag bij het gemis van vader dit ook, maar weet dat het Godes wil is geweest en ontvang in gedachten een flinke omhelzing en sterkte toegewenst. Lieveling, je wil Wimmie, Keesje en Anne-Mieke wel echt van mij knuffelen en veel zoentjes geven, al had ik 't graag ook zelf gedaan en hoop dat je als ze wat ouder zijn je tot steun mogen zijn. Rie 't is te veel om alle te groeten, maar wil je alle familie, vrienden en kennissen etc 't wel uit mijn naam doen, maar wil je wel vader en moeder Samenhuizen en de Pijltjes in t bijzonder de hartelijke groeten doen. Ik hoop vrouwtje dat 't gauw vrede mag zijn en je weer gauw in ons "oude huis" mag zijn geinstalleerd en de winkel goed mag gaan. De zakelijke dingen laat ik aan jezelf over en zal je wel hulp en bijstand ontvangen om alles te regelen zoals brandverzekering, hypotheek e.a.

Nu Rie ga ik afscheid nemen, mocht ik iets vergeten hebben dan kan ik er niets aan doen hoor. Ontvang duizend zoenen en omhelzingen en ik zal sterven met de laatst gedachten aan jou, de kinderen en moeder en God waarheen ik ga. Dag Rie, dag peuters, dag moeder, dag Gerrit, dag Clazien, dag vader en moeder, Huib en Cor, dag Keesje en Bram en Tinie, tot ziens bij de Heere.

Daaaag!!! Veel liefs en Gods zegen- Je Wim

Wij zien elkaar spoedig weer.

Frits en zijn dochter Mies brachten steun, eten, bonnen, naar de familie Gertenbach. Ze hadden de brief gelezen en het jasje met kogelgat gezien, dat na gedane zaken naar de familie werd gestuurd. Op de dag van het bombardement, 16 april, waren ze daar ook. Ze waren nog maar net vertrokken- naar Zandvoort of Amsterdam, toen de bommen vielen. Als ze nog even waren blijven zitten waren ze ook dood geweest.

Mies had het daar vaak over, zeker toen ze ouder was, de totale verbijstering dat al zo snel het gezin herenigd was, de bijna-dood-ervaring.. Maar de regel 'Wij zien elkaar spoedig weer' stond niet in de brief. Er staat de gewone christelijke verwachting van het Hiernamaals dat eens de dag zal komen dat we elkander weer zullen zien daar waar geen ellende en verdriet is.

Mies had het zo onthouden en daar veel aan gedacht, Gertenbach had een speciaal geloof en hij voorspelde dat ze elkaar snel zouden weerzien.

De brief is te zien op de website van het Regionaal Archief:

Postuum verzetskruis voor de Paroolmedewerkers.

Verzetskruis: Diemer weigerde elke onderscheiding: Ik heb gedaan wat ik kon en ik wou dat ik meer had kunnen doen.

Van zijn werk wist dus niemand meer.